تو را دوست دارم

ای راز بلند

تو را دوست دارم

ای راز خجسته

تو را دوست دارم

ای همرنگ لحظه ها

طلوع کن!

طلوع کن از بالای خورشید

تا در چهره ات

به زیبایی مهتاب بنگرم

برای تو که به قول سعدی

دیدار می کنی و پرهیز می کنی

و اين غم هاي كوچك و بزرگ را

برهاند از دست من!

كاش كسي بيايد

غصه ها را

از وجود من نجات دهد

بتكاند برهاند

كاششش...

آيا آرزويم  بزرگتر از آن است كه برآورده شود؟

به تقوا

من اما...

هرچه فكر مي كنم

اين موجود را نمي شناسم

ما نيستيم باهم آشنا...

چرا بايد زير برگه اي نوشت صفر؟

بيخود نبوده اين نمره غمگين آوا

عالم را آزموده ام

با آدم هايش سالها

آنگاه صفر داده ام.

باور كن بهار، باور كن شهريار

باور كن نيما!

مثل ديروز

اما نه نقطه ديروزي

من نقطه امروزم...

كه در كنار نقطه ها

جستجوگرم

به جستجوي خانه اي

كه نور سرد رنج را

و عود تلخ درد را

بروبد از لبم

همچو بال رنگ رنگ چكاوكي

 عاري ز هرچه درد و رنج.

آري آري

من يك نقطه ام

نقطه اي به حال جستجوي خانه اش.

كجاست قلبك پذيراي من

در ميان نقطه ها؟

اما نه چون نقطه ای در خاک بی حیات

من یک نقطه ام

اما نه نقطه ای مرده در انجماد آب.

من یک نقطه ام

اما جاری است در من زندگی، بی تب، بی تاب 

نفس می کشد در من عشق

خانه می سازد در من سرد و گرم زندگی

آسمان در من بنا می کند بی نهایتش را

اما چگونه انکار کنم

چگونه نگویم که

یک نقطه ام من:

نقطه ای غمگین

نقطه ای تنها...

یک نقطه غمگینم

یک نقطه تنهایم

تنها یک نقطه

همین:  .